En 1972 , comeza a traballar en Barreras e asume un senlleiro papel a nivel organizativo, de axitación e propaganda. As loitas obreiras en Ferrol de marzo do 72 e os asasinatos de Amador e Daniel na ponte das Pías, fan que Moncho asuma novos compromisos e aparecen textos cunha linguaxe distinta, máis próxima e directa como aquel Terra e Tempo especial de abril de 1972 publicado como “dossier” da incrible represión que describe con detalle as múltiples agresións, detencións e asasinatos.

En setembro daquel mesmo ano, con outros colectivos de Organización Obreira do naval e de Galicia Socialista de Citröen, asumen a vangarda da folga xeral de Vigo naquel famoso e cruento setembro negro.

Os anos posteriores son decisivos para consolidar a resistencia política ao franquismo e potenciar as organizacións de masas de carácter nacionalista. Créanse a Fronte obreira, a fronte Cultural e as organizacións de masas: ERGA (estudantes), CALL-CCLL (labregos), UTEG (ensinantes), SOG (obreiros), SGTM (mariñeiros), UTBG (banca), UTSG (sanidade), etc. que en 1975 conflúen na organización interclasista AN-PG, dándolle forma e coherencia a un partido e a unha fronte que plantexa a revolución nacional-popular como camiño cara o socialismo e o comunismo.

No ano 1973 por mandato do partido, asume a neutralización dun novo intento de desviacionismo dun dirixente do partido, que utilizando o voluntarismo e certo infantilismo político do estudantado de Compostela quere impoñer a guerra revolucionaria como eixo principal da acción política, opoñéndose á política de mobilización das masas que o partido tiña definido. Unha vez máis, a personalidade de Moncho e os seus fundamentos ideolóxicos, foron quen de neutralizar esta intentona e integrar de novo aos estudantes na organización.

En 1974 , o 25 de abril, a revolución dos caraveis en Portugal, abre para España e para Galiza un novo camiño de liberdade. As ditaduras non só morren, tamén se poden derrubar e así, despois de 150 anos de imperio colonial portugués e moitos anos de ditadura Salazarista, parella á ditadura franquista, o exército organizado e concienciado e o pobo nas rúas, en menos de 24 horas, é quen de abrir un novo camiño de esperanza e de futuro.

Os sectores que colaboran co franquismo, despois da experiencia portuguesa entenden que desde dentro non hai solución e comezan a mover ficha para buscar unha alternativa democrática para o posfranquismo.

O réxime perde consistencia e as organizacións de esquerdas buscan alianzas para unha reforma democrática, mentres os nacionalismos buscan unha alternativa de ruptura democrática. Moncho, identificado polo réxime político como dirixente dun partido que comeza a ter unha importante base social e o recoñecemento de distintas organizacións do estado e de Europa, é perseguido e ten que pasar á clandestinidade. Co apoio do movemento das forzas armadas portuguesas e as súas organizacións populares e a colaboración coas outras organizacións nacionalistas do estado, vai tomando corpo aquela frase que dicía “para derrocar á ditadura o pobo debe pasar a formas mais avanzadas de loita” que sempre estaban presentes no debate político.

Organízanse as primeiras células armadas que desde a clandestinidade, serven para lograr os recursos e a loxística necesaria para atender a axitación e a propaganda do combate político e sindical e facer fronte á ditadura e ás súas forzas represivas que nestes últimos anos, exercen unha brutal represión, especialmente sobre as organizacións nacionalistas e comunistas.